ምኒሊክ ያልሰሙት ጉድ!

ሰላም! ሰላም! ምኒሊክ ያልሰሙት ጉድ አልኩ። ምን አስባለህ በሉኝ? የፈረደበት የጽሑፍ መልዕክት ስልኬን ያንጣጣታል። በነገራችን ቴሌ በዚህ አያያዙ ከቀጠለ በቅርቡ ከታክሲ ሠልፍ ይልቅ የሜሴጅ ወረፋ ጉድ እንዲያስብላችሁ አትጠራጠሩ። ከምላሴ ፀጉር። እና ያው የድጎማ መልዕክት ነው ብዬ ‹ኢግኖር› አድርጌው ነበር። የዕጣ የሎተሪውን ብዛትና የእኛን የማያፈናፍን ኑሮ ምኒሊክ ዘንድሮ አንዴ ብቅ ብለው ቢያዩ፣ ‹እኛም ተዋጋን ይባላል› ብለው ራሳቸውን ያሽሟጥጡ ነበር። ንጉሥ አያሽሟጥጥም ያላችሁ ማን ነው? ይልቅ እምዬ ምኒሊክ ሽሙጣቸውን ከእቴጌ ጋር እንዲጋሩት ሰፋ ለማድረግ ስለተንጣጣው ሜሴጅ ልናገር። ሜሴጁ ‹ክብደትዎን በመቀነስ ጥሩ የሰውነት ቅርፅ ይኑርዎ› ይላል። እውነትም እኮ ይኼ አገር ዕድገቱን አልቻለውም አትሉም? በሉ አይዟችሁ። ‹ከድካሜ በቀር የለም ያወረደኝ. .› ያለው እኮ ከተማ መኮንን ወዶ አይምሰላችሁ። ተናግሬው ቢወጣልኝ ብሎ ነው። እና ይኼን መልዕክት ሳነብ ያውም በዓደዋ ዋዜማ ድንግርግር ብሎኝ ባለሁበት ተቀመጥኩ።

ለተቀማጭ ሰማይ ቅርቡ ሆኖም አይደል እንግዲህ አገር ምድሩ በውፍረት በሽታ ተሰቃይቶ እንዲህ ያለ መልዕክት የሚደርሰን። ደግሞስ ሌላው ቢቀር አማርኛውን ማስተካከል ማንን ገደለ? ጤናማ ውፍረት ያላቸው በራሳቸው የሚኮሩና የሚተማመኑትን እስኪያሸማቅቅ ድረስ ሽንቅጥናን ያሞገሰ መልዕክት እንዲያው በአደባባይ ይለፈፋል? ባሻዬን እንዲህ ስላቸው፣ ‹‹እንዲሁም እንዲህ ናቸው፡፡ እንኳን ፆም ይዘው በመጨረሻው ዘመን ሰው ሁሉ ገንዘብ ወዳድ ይሆናል የሚለው ቃሉ እኮ ይህን ይኼን ነው፡፡ ትርፍ ተኮር አስተሳሰብ ለሞራል፣ ለአቋም፣ ለሰብዕና ብዙም ግድ አይኖረውም ሊልህ እኮ ነው፤›› ሲሉኝ ነበር። ታዲያ እምዬ ምኒሊክ ማሽሟጠጥ ሲያንሳቸውም አይደል? እኛ በጉቦ የተበደሉትን የሚያሸነቅጥልን እንጂ ያጣነው እውን ከአንጀት ቢገደን ለአንድ ወገባችን እናንሳለን? ዋ የዓደዋ ጀግኖች ያልሰሙት ጉድ!

መቼስ ጨዋታ ካነሳን አይቀር የዘንድሮ መልዕክትና መልዕክተኛ የማያስነብበን ጉድ የለም። በቀደም ዕለት አንድ ካሚዮን እያሻሻጥኩላችሁ መኪናውን የሚፈትሸው መካኒክ ስልኩን አጥፍቶ ጠፋ። መቼም ስለአጥፍቶ ጠፊው ለእናንተ ማብራሪያ አያሻም። እምዬ ምኒሊክ አገር ይግባባ፣ ይዘምን ብለው ስልክ እንዳላስተዋወቁን በዘመን ሒደት ይኼው መገናኛው ሽቦ አልባ ሆኖ በመዳፋችን ልክ ሲሆን፣ ዕድሜ ‘ለስዊድች ኦፍ’ ትርፋችን መደናቆርና ቋንቋ መደባለቅ ሆነ። ሆድ ይፍጀው ነው ብቻ። እና ሌላ መካኒክ መፈለግ ነበረብኝ። ለአንድ ወዳጄ ደውዬ፣ ‹‹ፈጥኖ የሚደርስ መካኒክ ስልክ ካለው ‹ቴክስት› አድርግልኝ፤›› አልኩት። አፍጥጨ ስጠብቅ ጢን ብሎ ፖስታ ገባ። ስከፍተው ፍቅርን፣ ወንድማማችነትንና ቅብጥርሴ ለመግለጽ በ8000 ምናምን ቁጥር አንድ ቁጥር ይላኩ ይላል። ይኼኔ የባሻዬ ልጅ የተሳለቃት ነገር ትዝ ብላኝ ፈገግ አልኩ።

‹‹ስለዘመኑ መልዕክትና መልክተኛ ስንጫወት ሳቅ ብሎ ሐሰተኛ መልዕክተኞችን ከሀቀኞች ለመለየት አንዱ ዘዴ ምን መሰለህ?›› አለኝ፣ ‹‹ደግሞ ምን ልትል ነው?›› ስለው፡፡ ‹‹መልዕክቱ የሚላክበት ቁጥር በስምንት መጀመሩና አለመጀመሩን ማየት ነው። ሳምንት ከሆነ ምናልባት ከስምተኛው ሺሕ ፍካሬ ጋር የሚሰናኝ መልዕክት ሊሆን ስለሚችል ጠንቀቅ ብለህ ትንቢቱንም መልዕክቱንም መመርመር አለብህ፤›› ሲለኝ ደንገጥ ብዬ፣ ‹‹ለህዳሴው ግድብ የዋጣነው እኮ በ8101 ነው፤›› ስለው፣ ‹‹ኦኦ! በል የተናገገርኩትን ደምስሰው. . .›› ብሎ ሳቀ። ሳቁ ትዝ ብሎኝ የአዲሱን መካኒክ ስልክ ቁጥር እስኪደርሰኝ እየጠበቅኩ ፍቅር ርኅራሔ፣ ደግነት፣ ወንድማማችነት ከችሮታና ከማኅበራዊ ኑሮ ወደ በራሪ ፖስት ካርድነት የመቀየራቸው ነገር እያጤንኩ፣ ‹‹ወይ ስምንተኛው ሺሕ!›› አልኩኝ አምልጦኝ። እና በአጭሩ ሐሰተኛ መልዕክትና መልዕክተኞችን አጣሩ ለማለት ነው!

ያው ታዲያ ተፍ ተፉ እንዳለ ነው። “ሕይወታችን በምን ይመሰላል?›› ሲባል  አንዱ፣ “በገብረ ጉንዳን!” ብሎ መለሰ አሉ። “የትኛው ግብራችን ነው አንተ ካልጠፋ ነገር ከጉንዳን ያመሳሰለን?” ሲባል አሉ፣ “ሠልፋችን!” ብሎ አረፈው። ቴሌና ቴክስቱን አላልኩም አሁን። ይኼ የትራንስፖርት ችግር ያማረረው ነው ያለው። “ቲሽ! በባቡር አይሄድም?” ብዬ ነበር እኔም እንደ እናንተ። “ዘመኑ እኮ የ‘ኮምፒቲሽን’ ነው፣ የ‘ፒቲሽን’ ማሰባሰቢያ አይደለም፤” አሉኝ የሰሙኝ። “እንዴት?” ብዬ ሳልጨርስ (በዚህ ሰብዕናዬን በዚህ እንዴቴን የሚያስቀማ ዘመን ላይ ልውደቅ አይስብልም አሁን?) “አታየውም እንዴ ፍጥነቱን። እንኳን እኛ ዔሊም በአቅሟ ለዘመናት የተጫናት ድንጋይ እንዲቀልላት፣ ከሆነም እንዲነሳላት የት ሄጄ ልለምን በምትልበት የጥንቸሎች ዘመን፣ የባቡራችን ፍጥነት ፊርማ ለማሰባሰብ ካልሆነ ‘ቻፓ’ ለመሰብሰብ መቼ ይሆናል?” አይሉኝ መሰላችሁ? እኔ ደግሞ ለተንኮሌ፣ “የምን ፊርማ?” ብዬ ነገር መጠምዘዝ። “የብሶት” መቀጠል እነሱ። “ማነው የባሰው?” እኔ። “የባሰው!” እነሱ። “እንዲያ ስንባባል አለብኝ ጭልምልም. . .” አለች ስትዘፍን ውላ ብታድር የማትሰለቸዋ። ውሎ ማደር ቀርቶ በቅፅበት ቅላፄና ዕይታ አንቅረን የምንተፋው ነገር በዝቷል ዘንድሮ።

የባቡሩ ነገር ሲነሳ ግን ቅር ያለኝ እስከ ዛሬ ድረስ በፍጥነት ብልኃቱ መታማቱን መቀጠሉ ነው። ደግሞ መፍትሔ ነው ብለው፣ “ለፍጥነት ኤ ብላችሁ ሜሴጅ ላኩ!” እንዳይሉንና እምዬ ምኒሊክ፣ ‘ከእናተው ዘመንስ የእኔ እንቅልፍ ይሻላል’ ብለው እንዳይቀየሙን። ሆሆ! ለማንኛውም እንደ እኔ እንደ እኔ፣ “አልበር እንዳሞራ ሰው አድርጎ ፈጥሮኝ. . .” ማለቱን ትተን ከባቡሩ ራስ ወረድ ብንል ጥሩ ነው። ‘በአንድ ራስ ሁለት ምላስ’ ያስተዛዝባል። በእዚያ ‘ፈጣኑ ኢኮኖሚያችን፣ ንፋሱ ዕድገታችን እያላችሁ አስደፍጥጣችሁን’ ብለን ሳንጨርስ በእዚህ፣ ጉረኛውን ጥንቸል ትሁቷ ዔሊ በሩጫ ውድድር ቀድማው መግባቷ ሲተረትለት እንዳላደገ ትውልድ ‘ተኝታችሁ አስተኛችሁን’ ማለት ‘ፌር’ አይደለም። ደግሞስ እንነጋገር ከተባለ ዝግታ ነው ፍጥነት እየጨረሰን ያለው? ባህልና ወጉን ያሳሳው? ሰውን በወጣበት በየመንገዱ ያስቀረው? አብዮቱንስ ‘የልጅ ነገር አንዱ ብስል አንዱ ጥሬ’ ያስባለው? ዝግመት ነው ፍጥነት? የእናንተ ነገር እኮ አይታመንም። ተከታታይ ፊልምና ድራማ ሰቅዞ ይዟችሁ ‘የለም! አብዮቱን ተወው አላለቀም’ ትሉ ይሆናል እኮ። ‘ይኼኔ ነው መሸሽ’ አሉ ብልጦች!

የልብ የልባችንን እንጫወት ካልን ዘንድ የተፈታውን እያሰርን፣ ያሰርነውን እየፈታን መጫወት ደስ ይላል። ያን ካሚዎን እንደምንም መካኒክ ፈልጌ አስፈትሼ አሸጥኩት። እናም ጨዋታውን በማሰርና በመፍታት መቀጠሉ ግድ ነው። “ሲታሰር ወደ እኔ ሲፈታ ወደ እሷ. . .” ሰሞኑን በማስታወቂያ ብዛት ልባቸው ባበደ ኤፍ ኤሞቻችን በኩል ስለምጋብዛችሁ አደራ ጆሯችሁን አንቅታችሁ የስፖንሰሮቼን ‹ቶርች› ችላችሁ አዳምጡት። ቀልዴን እንዳይመስላችሁ። መመላለሱን አላውቅበት ስንል እኮ ነው በልዩነት ከማመን አልፈን ካልተጨፈላለቅን እያልን የምንሸራተተው። ሸርተቴ የሚጫወት ብላቴና ማየት እንዴት እንደናፈቀኝ እግረ መንገዴን ስነግራችሁ ቅር እንዳይላችሁ። ማን አለኝ ያለ እናንተ? የምናነጋግረው ሰው መስሎኝ ያጣነው።

የሕዝብ ቁጥር መጨመር የሚያሳስበኝ እኮ ለዚህ ነው። በተባዛን ቁጥር የሚናገረን  እንጂ የሚያነጋግረን ሰው ይመነምናል። በጥናት ያልተደገፈ ወሬ አታውራን ትሉኝ ይሆናል። ከመቼ ወዲህ ነው ደግሞ ወሬ በጥናት መደገፍ የተጀመረው? የሚለውን ተውትና ደጋገምከው ካላላችሁኝ ቅድም ያጫወትኳችሁን የሜሴጅ አባዜ አስታውሱት። ደግሞስ እንኳን ወሬ እኛስ ብንሆን በጭፍን እንደግፋለን፣ በሥልት እንገፋለን እንጂ ተደግፈን እናውቃለን እንዴ? የተፈታውን ማሰር የታሰረውን መፍታት ብዬ፣ የጠበቀውን ማጥበቅ የላላውን ማላላት ላይ ስገባ አሁን ገና ታወቀኝ እናንተ። የአፈጻጸም ችግር በሚለው ልታለፍ? ምነው? ንሰሐም እኮ የግምገማ አካል ነው!

በሉ እንሰነባበት። ከባሻዬ ልጅ ጋር አንድ አንድ ልንል ወደ ግሮሰሪያችን ስናመራ ‹መልካም የዓድዋ ድል› የሚል የጽሑፍ መልዕክት እኩል መጣልን። ጦርነት መልክ ባይኖረውም መቼስ አንዴ በድል ገመድ ገብተናልና መኩራራት ግድ ነው። እንዲህ እያወራን ስንሳሳቅ ቆይተን በድንገገት የባሻዬ ልጅ ክስም አለ። “ምነው?” ስለው፣ “በቀደም የሆነውን ሰማህ አይደል? እኔ ግን ወዴት እየሄድን ነው?” ብሎ ሐሳብ ገባው። “ምን ሰምተህ ነው?” ስለው፣ ‹‹እናንተም ከእኔ ቀድማችሁ ሰምታችሁት ይሆናል. . .›› ብሎ የዛሬ ሳምንት መሸታ ቤት በር ላይ የተፈጸመውን ግድያ ነገረኝ። አልሰማሁም ነበርና፣ “የት አገር ነው እባክህ?” ብዬ መጠየቅ። “ምን ማለትህ ነው እዚህ አዲስ አበባ ውስጥ እያልኩህ፤” ሲለኝ ክው። ነገሩ ግራ ሆነብኝ።

ታሪኩን በደንብ ስሰማ ደግሞ የማፊያ ፊልም የሚተረክልኝ እንጂ እንዲህ ያለ ድፍረትና ማናለብኝነት፣ ያውም በዚህ ጊዜ ስለማልጠብቅ ድንጋጤዬ ወደ መርበትበት አደገ። ብለምዳትም ግሮሰሪ ገብቼ መጠጣት ፈራሁ። ዓይኔን ለመግለጥ ስሞክር ደግሞ የጠጪውና የሰካራሙ ብዛት የጤና አልመስለኝ አለ። የባሻዬ ልጅ ደጋግሞ እንደሚነግረኝ፣ በታላቅ የኢኮኖሚ ዕድገትና ድቀት ሰዓት መጠጥ ተዘውታሪ ነገር መሆኑ የጤና ተደርጎ እንደማይታይ አስታውሼ፣ “ግዴለም ዛሬ ይለፈኝ. . .” ብዬ ወደ ቤቴ ገባሁ። አልጋዬ ላይ በጀርባዬ ተጋድሜ የማስበው ይኼን ነበር። በዚያ የአኩሪ ድል ባለቤት የነፃነት ምሥል የሚዘከርባት አገር ሲነዝረኝ፣ በዚህ በኩል ደግሞ እያደር የምሰማው ፈሪኃ ሕግ አስተሳሰብ መዳከም አሳሰበኝ። ከዚህ የበለጠ ምን ጦርነት አለ ጎበዝ? ፈሪኃ ሕግ ከማጣት በላይ ነፃነትስ ቢሆን ምን ጠላት አለው? አይደለም እንዴ? ምኒሊክ ያልሰሙት ጉድ! እስኪ ተመካከሩበት። መልካም ሰንበት!