አዲሱን ድረ ገጽ ይሞክሩ!
አዲሱን ድረ ገጽ ይሞክሩ!

እስኪ እንቀራረብ!

ሰላም! ሰላም! ባሻዬ ሰሞኑን በጠና ታመዋል። ሕመማቸው የተፈጥሮ ደዌ አይደለም። ነገሩ ወዲህ ነው። ልጃቸው በውርጃ ዙሪያ የተሠራ አንድ ጥናት እያነበበ ወደ ቤት ይገባል። እሳቸው ሰዓተ ዜና ያዳምጣሉ፣ ድንገት መብራት ይጠፋል። ላለመበሳጨት ወደ ቀኝ ሲዞሩ ልጃቸው የለም። ይዞት የነበረው ወረቀት ክንፉን እንደ አውራ ንስር ዘርግቶ ተኝቷል። እንደ ቀልድ ብድግ አድርገው ባትሪያቸውን አብርተው ማንበብ። ‹‹በኢትዮጵያችን በዓመት በአማካይ ከአንድ ሚሊዮን ውስጥ ሁለት መቶ ሺሕ የሚሆኑት ራሳቸውን መከላከል የማይችሉ ሽሎች ይቀጫሉ፤›› የሚለውን አነበቡ። ያውም እንደ እሳቸው ላለ ወልዶ አሳድጎ የዕድሜ ባለፀጋ ለሆነ ሃይማኖተኛ ይኼ የመርዶዎች መርዶ ነውና ‹‹ኡኡኡ!›› ብለው ጮሁ። ሠፈርተኛው ወደ እሳቸው ቤት ተንጋጋ። ለመንጋጋት አንደኞች ነንና። ቀድመን መጮህ ባንወድም ሲጮሁልን አንጠላምና ልናዳንቅ ተሯሯጥን። ምድረ አርጋጅ አሸርጋጅ ምን ሆኑ ሳይል ምን ሰሙ ሳይል ኡኡኡታውን ማቅለጥ ጀመረ።

የባሻዬ ሳሎን ወዲያው ሐዘን ቤት ሆነ። ባሻዬ አቀርቅረው እንባቸውን ያዘራሉ። ልጃቸው በቅጽበት አባቱን የነካበት ነገር አልገባው ብሎ ‹‹ምንድነው ጉዱ?›› እያለ ይወተውታቸዋል። ‹‹ያው ያንተው ጉድ ነዋ!›› ብለው ጥናቱን ጠቆሙት። ወዲያው ገባውና ተሰብሳቢዎችን እያባበለ ማሰናበት ጀመረ። ኢትዮጵያችን የመኪና አደጋው አልበቃ ብሏት፣ በውርጃም አንደኛ መውጣቷ ባሻዬን እሪ እንዳስባላቸው መንደርተኛው እየተቀባበለ ሲገነዘብ ʻይበሉ ደህና ይዋሉ ብሎʼ አሽሟጦ ተሰናበተ። ቀባሪው እንጂ ድሮስ አስወራጁማ ምን ዕዳ አለበት? ወይ ዘንድሮ። ግን እናንተ የምናወራርደው ሒሳብ በዛሳ። ወይ ለእኔ ብቻ ነው? የባሻዬ ልጅ በአባቱ ኡኡኡታ ተበሳጭቶ፣ ‹‹አንተ ማን ሆነህ ነው? ስንቱ ሃይማኖቴ መሪ ዝም ብሎ፣ ስንቱ መናኝ ዓለምኔ ክጃለሁ ባይ አይቶ እንዳላየ እየኖረ ምን ቤት ነህ አንተ?›› ብሎ አባቱን ዘለፈ። እኔ ደግሞ ተራዬን፣ ‹‹አፍህን አርቅ!›› ብዬ እሱን ዘለፍኩ። አንዳንድ ትውልድ ጥርሱ እንደ ሰይፍ ምላሱ እንደ ቢላ ተስሎ ተወልዶ እኮ ነው ሽቅብ አባትና እናቱን የሚያየው! ጉድ እኮ ነው!

እናላችሁ ባሻዬ ጊዜ አላጠፉም። ወዲያው ሱባዔ ገቡ። ሱባዔ መግባታቸው ሲሰማ ደግሞ መንደርተኛው ሽሙጡን አከረረው። ‹‹ውርጃ ብርቅ ነው እንዴ? አስወርደንም ኑሮን አልቻልነውም እንኳን እንዲሁ፤›› አለች አሉ በዚያ ከሱቁ ፊት ለፊት ጠላ የምትሸጠው። ‹‹አይ ባሻዬ እንዲያው ይኼን ያህል ማልቀሻ መጮሂያ ነገር አጥተው ነው በዚህ እሪ ያሉት? አይ ሰው? ለካ ሰው ሲያረጅ ተመልሶ ሕፃን ይሆናል የሚባለው እውነት ነው፤›› አለ አሉ ያ ከእኔ ቤት በላይ የሚኖረው ግንበኛ። ‹‹እስኪ አሁን ከማይሆን ሥፍራ ከማይሆን አገር ተወልዶና አድጎ በበሽታ በረሃብ በስደት ሲሞት እዬዬ ከማለት፣ ገና ምኑንም ሳያውቅ መሸኘት አይበጅምና ነው? ወዬው እምዬ ያኔ ተሳክቶላት ቢሆንና የጠጣችው መድኃኒት አጥቦ አሟሙቶኝ በቀረ ኖሮ?›› ያለችው ደግሞ ዘወትር ቡና በተጠራችበት እናቷ ልታስወርዳት ባህላዊ መድኃኒት ቀማሚ የሰጣትን ብጥብጥ ጠጥታ ከወለደቻት በኋላ ዓመት ሳይሞላት እናቷን በጉበት በሽታ እንዳጣቻት ብትናገር የማይሰለቻት የሠፈሩ ልብስ አጣቢ ናት። ባሻዬ የተባሉትን ሁሉ አልሰሙም። ኋላም እንጃ የነገራቸውን። ʻጆሮ ለባለቤቱ ባዳʼ ይሏችኋል ይኼ እኮ ነው። ለሚቦጨቀውና ለሚዘለዘለው ባዳ መሆኑ አልበቃ ብሎ ደግሞ ይኼው ለሐሜታውም ባዳነቱን አጠንክሯል። ይኼው ዓይኑን ያፈጠጠ ጥርሱን ያገጠጠ አሳሳቢ ማኅበራዊ ጉዳይ ሲነሳ ልክ እንደማይመለከተው፣ ነዋሪነቱ ቬነስ ላይ እንደሆነ ሁሉ የራሱን ወጪ ራሱ የሚሰብረው የራሱን በረከት ራሱ የሚያስረው ይበዛልን ጀምሯል። ‘ብዙ ተባዙ ይኼን እንደሚጨምር ለምን ይሆን እግዜር ሳይነግረን የቀረው?’ አያስብልም?

እናላችሁ እኔ በእኔነት አስተሳሰቡ በሁለት ተፃራሪ ዕይታዎች እየተማታ ባሳደገኝና አሁንም የገቢ ምንጭ ሆኖኝ እንድኖር በፈቀደልኝ ወገኔ መሀል ግራና ቀኝ በትዝብት እየተላጋሁ ቢዝነሴን አጧጡፋለሁ። አንድ ከጀርመን የመጣ ደንበኛዬ ከሦስት ዓመት በፊት አከራይቶ ሊሠራበት አስቦ ያመጣውን ዶዘር ልሽጥ ብሎ ሳምንት ሳይፈጅ አሻሻጥኩለት። እና ኮሚሽኔን ሊሰጠኝ በዚያውም ለአንድ ጉዳይ ክፍለ ከተማ አብረን እንሄዳለን ብሎኝ ወደ እሱ እየሄድኩ ነው። እስካሁን ድረስ ታክሲ ተጠቃሚ መሆኔ የሚያንገበግባቸውን ዘልዛዮቼን እያሰብኩ ነበር በታክሲ የምጓዘው። አሁን እስኪ ቢኖረኝ እኔ ለምነዳው መኪና፣ ባይኖረኝ ለሚቀርብኝ የእኔ እንዲህ ቢያንስ ለአቅመ ቪትዝ አለመድረስ ያንገበግባል? የሚያንገበግብ ነገር ጠፍቶ ማለት ነዋ። ሆሆ። ግርምት ፈገግ እያሰኘኝ እንደ እብድ ብቻዬን እየሳኩ በሐሳብ ጭልጥ ብያለሁ።

የሌላው ተሳፋሪ ስሜት ከእኔ በተቃራኒ መሆኑን ልብ ስል ግን ቅጽበት አልፈጀብኝም። ብቻ ለብቻ መቆዘሙን ትቶ እርስ በእርሱ ለከንፈር መጠጣ ይረዳዳል። ‹‹ምነው?›› አልኩት አጠገቤ የተቀመጠውን። ‹‹አትሰማም እንዴ ሬዲዮኑን? ዓለም ላይ አሁን ባሉ ጦርነቶችና የእርስ በእርስ ግጭቶች የሚቀጠፉትን ሕፃናት ቁጥር? ሌላውን ትተህ የሶሪያ ብቻ እኮ ይበቃል። ወይ ጊዜ…›› አለኝ። ደግሞ አፍታ ሳይቆይ ሌላ የድንቃ ድንቅ ዜና መጣና እንግሊዝ አገር የ14 ዓመት የገዛ ሴት ልጇን አካሏን ቆራርጣ ፍሪጅ ውስጥ ዓመት ከስድስት ወር የደበቀች እናት በቁጥጥር ሥር ዋለች የሚል ዜና አደመጥን። እግዚኦታው በአማርኛም በእንግሊዝኛም ናኘ። ምናልባት ወሬው ከወደ ታላቋ ብሪታኒያ ስለሆነም ይሆናል አንዳንድ ወጣት ሴቶች በእግሊዞች ልሳን ‹‹She is a bloody women›› ሲሉ ሰማሁ። እናም ለአፍታ የውጭ አገር ጋዜጠኛ መሆን ተመኘሁ። ምኞቴ ቢሳካ በእንግሊዝኛ የእኛን የውርጃ ጀብድ ስዘግብና ወገኔ ጆሮውን አቁሞ ሰምቶ ‹‹We are bloody murderers›› ሲል ታየኝ። ምን ያደርጋል ምኞት ነዋ!

ታዲያላችሁ ከታክሲ ወርጄ ታክሲ ውስጥ የቆሰለ አንጀቴን ለማራስ አንድ ግሮሰሪ ገብቼ በቁሜ ልጨልጠው ቢራ አዘዝኩ። አስተናጋጁ፣ ‹‹ይቅርታ መታወቂያ ያሳዩኝ፤›› አለኝ። ‹‹ለምን?›› ስለው፣ ‹‹ከ18 ዓመት በላይ መሆንዎን ማየት ስላለብን ነው። የየባለቤቱ ጥብቅ ትዕዛዝ ስለሆነ ነው። እንዴት እንዴት ግን ለታዳጊ ሕፃናት እንደምንቆረቆር እዩማ። እንዴት እንዴት ደግሞ ዓይናችን የሚያየውን ዓይን የሞላ ሽበትና ዓይን ያወጣ ጉድ ያለ መታወቂያ ያለጥናት ወረቀት እንደማናምንም ተመልከቱማ…›› ሲለኝ ፈዝዤ ግራ ቀኝ ማየት ሲሳነኝ ደንበኛዬ በሩቅ ዓይቶን የመኪናውን ጥሩንባ አስጮኸ። መርማሪና ተመርማሪ ተለያየን። ጉዞ ወደ አንድ ስም አይጠሬ ክፍለ ከተማ። ለነገሩ ስም ተጠራ አልተጠራ ለውጥ ያለው አይመስለኝም።

ወዳጄ ይኼን የያዘውን ጉዳይ ለማስፈጸም ሲመላለስ ሦስተኛ ቀኑን እንደያዘ እያጫወተኝ ደረስን። የህዳሴ ሽር ጉዱ ይመስጣል። ከልብ ባይሆንም ትህትናና ቀናነት ዳዴ እያሉም ቢሆን ተስፋ ይፈነጥቃሉ። ያዝልቀው ብዬ ሳልጨርስ አንዱ መጣና፣ ‹‹ምንድነው አንተ ሰውዬ?›› ብሎ ወዳጄ ላይ ጮኸበት። ‹‹ምንድነው ምንድነው ማለት?›› አለው። ‹‹ቆይ አንተ ማን ስለሆንክ ነው ጉዳዬ ከሌላው ቀድሞ ካላለቀ የምትለው?›› አጯጯሁ አስተዳደጉን በከፊል የሚተርክ ዓይነት ነው። ‹‹ሦስተኛ ቀኔ እኮ ነው ስመላለስ። ደግሞስ ማን ስለሆንክ ነው እንዲህ የምትለኝ? ማን እንድሆን ፈልገህ ነው? ባለጉዳይ መሆኔ አይበቃም?›› ብሎ ወዳጄ በተራው ቱግ አለ። ‹‹እንዲያውም አለቃህ ቢሮ መግባት እፈልጋለሁ፤›› ሲለው ‹‹ያው…›› ብሎ የተከፈተ በር ጠቆመው። ተከታትለን ስንገባ ያው ውትርትር ያለ መንግሥትና ሕዝብ አናቋሪ ከኋላችን ተከትሎን ገብቶ ʻዋና ሥራ አስፈጻሚʼ የሚለው ላይ ዘፍ ብሎ ተቀመጠላችኋ። እና ምን ልላችሁ ነው ማነህ/ሽ ብሎ ጠያቂ ከበዛባችሁ ወንበሩን እንድታዩለት ፈልጎ ይሆናል፡፡ የተቀመጠበት ወንበር የሕዝብ መሆኑን አያውቅምና አትፍረዱበት ብላችሁ እለፉት ለማለት ነው። ወይ እማማ አገሬ!    

በእሉ እንሰነባበት። የሰው ልጅ ምስኪኑ መሆን የፈለገውን ሳይሆን ያልፈለገውን በሚሆንባት በዚህች ዓለም ስንት ዓመት ልኖር ይሆን ይኼ ሁሉ ብላችሁ ስታስቡት ዋጋ የሚያጣባችሁ ነገር ብዙ ነው። እና እኔም ኩርፊያዬን ረስቼ የባሻዬን ልጅ ደወልኩለት። እሱም ሥልጡን ነውና የወዳጅነቴን እንደገሰጽኩት ገብቶት ስልኬን አነሳ። ʻየት ነህ? የት ነህ?ʼ ተባብለን እዚያች ግሮሰሪ ለመገናኘት ተቀጣጠርን። ስንገባ የሰሞኑ ብርድ የወትሮውን ታዳሚ በጊዜ አባሮት ከሦስት ከአራት ሰው በቀር ወንበሩ ባዶ ነው። ‹‹እንኳን በርዶን ዘመኑ እንደሆነ እንዲሁም የባዶነት ዘመን ነው፤›› አለኝ። ‹‹እንዴት?›› ስለው፣ ‹‹አታይም በየአቅጣጫው በጋራ የሚመለከቱንን ነገሮች እንዴት እንዳገሸገሽናቸው? ለግል ጉዳይ፣ ለግል ጥቅም፣ ለግል ኑሮ ስንጣደፍ እኮ በማኅበር ዋጋ እያስከፈሉን ያሉትን ጉዳዮች ትተናቸዋል፤›› አለኝ። ቆያይቶ ሲያስበው የባሻዬ ጩኸት ብሎም የሌሎች እግዚኦታ የተናጠል ብቻ መሆኑ እንደጎዳን ገብቶታል። እኔ ደላላው አንበርብር ምንተስኖት በበኩሌ ሰሞኑን ሲያብሰለስለኝ የሰነበተው ነገር ይኼ ሆኗል። ጎበዝ ተዘጋግተናል እኮ? አይታወቀንም እንጂ ቅርብ ለቅርብ ሆነን ከአገልግሎት መስጫ ክልል ውጪ የሆንነው ከቁጥር አልፈናል። ደግሞ ይኼም የኔትወርክ ችግር ነው በሉኝና ትን እንዳይለኝ። እስኪ እንቀራረብ! መልካም ሰንበት!