ኧረ እኛም አገር አለን!

እነሆ ዛሬ የምንጓዘው ከቦሌ ወደ ካዛንቺስ ነው። ሁሉም ሠፈር አቋራጭ እንጂ አገር አቋራጭ ባለመሆኑ ከአንድ ራሱ በቀር ተጎታች ሳይኖረው ይሳፈራል። ወያላው ራቅ ብሎ ቆሟል። ‹‹የት ነው?›› እያለ እርስ በርሱ ተጠያይቆ የሚሳፈረው መንገደኛ ብዙ ነው። የጎዳናው አቀማመጥ የሕይወት ገፆችን የሚወክል ይመስላል። ለአንደኛው ቀላል ለአንደኛው ደግሞ ከባዱን ጎዳና እንደሚሰብኩ የወንጌል መጻሕፍት ተከፍቶ ሲታይ። አስተዋይ ብቻ ይኼንን ይለኛል። ሁሉም በመሰለው እንደ መሰለው ይሮጣል፡፡ መንገድ ነውና። የተሸወደው ወደ ኋላው ለመራመድ ዋጋ እየከፈለ መስመሩን ያገኘው ደግሞ ወደ ፊት እየገሰገሰ። የማይጨበጠውን ለመጨበጥ፣ የሌለው እንዲኖረው፣ ያለው ለማካበት ሩጫ በሩጫ ሆኗል።

ጎዳናው በገስጋሾች ታጭቋል። አልፎ አልፎ የቆመ አይጠፋም። አንዳንዱ ነዳጅ እንደ ጨረሰ መኪና አቅሙን አሟጦ ከመንገድ ቆሟል። በሞትና በሕይወት መካከል ውስጡን ማንም ሳያውቅለት። ሌላው በቸልታ ‘ለማን ብዬ?’ ብሎ የሰው አጥር ተደግፎ አልያም የካፌ ወንበር አጣብቦ ጥርሱን እየፋቀ አቃቂር ያወጣል። ሳይታገል እየደከመው፣ እየሰለቸው። ሞክሮ በከሰረው፣ በወደቀው፣ በተኮላሸው ይስቃል። የፍርኃት ሳቅ። ላለመንቀሳቀስ በሚያስር ስሜት ተገፋፍቶ። ‘ጎመን በጤና!’ እያለ ውስጡ ይስቃል። ምክንያታቸው የበዛ ለማኞች ገሚሱ ተንጋሎ፣ ገሚሱ በጥሞና ተቀምጦ፣ ገሚሱ ከመንገደኛው እኩል እየተሽከረከረ ይለምናል። በእምነት፣ በአስተሳሰብ፣ በአቋም ስም ርህራሔን ለማሳየት ቃላት ይቀምራል። እንደ ታላቅ ባለቅኔ። ግን ይህ ሁሉ ጋጋታና ውዥንብር ምንም የማይመስለው ሲደጋገም ብቻ ነው። የየዕለት ሥራ ሲሆን ሁሉም የተለምዶ ይሆናል። መንገድም ቢሆን!

‹‹የመረጃ እጥረት ብሎ ብሎ ታክሲ ተራ ገባ?›› ቢል አንድ ወጣት መንገደኛ፣ ‹‹ከላይ ከተጀመረ ወደታች  መውረዱ መቼ ሊከብድ?›› ሲል አዋዝቶ መሀል መቀመጫ ላይ የተቀመጠ ጎልማሳ መለሰ። ‹‹ሰው ምን አንደሚታየው እንጃለት ታክሲ ሲሳፈር የአሜሪካን አፈር የረገጠ ይመስለዋል እኮ፤›› ይለዋል አንድ ጎልማሳ አብሮት ለሚጓዘው ጓደኛው። ‹‹የዘንድሮዋን አሜሪካ እንዲህ እንደ ዋዛ መርገጥ አለ ብለህ ነው? ዕድሜ ለትራምፕ፤›› ሲለው፣ ‹‹ትራምፕን ለትራምፕ ተወውና ሰውን አትታዘብም? ታክሲ ውስጥ በነፃነት እንዴት እንደሚጨዋወት?›› በአግራሞት እያየ ጠየቀው። ‹‹መብቱ ወረቀት ላይ ብቻ ነው ቢባልም የትም ይሠራል። ይልቅ የሚገርመኝ ሰው ታክሲ ሲሳፈር የሚያመጣው የማውራት ድፍረት ነው፤›› እየተባባሉ ቀጠሉ። አዳማጩ ጆሮውን አንቅቷል። የሚጥለውን እየጣለ የመረጠውን የሚለቅመውን ልቦና ይቁጠረው። አላምጦ መብላትና መስማት ሕመሙ ሲከብደን አላውቀው ብለናል። አዳሜ ሳያላምጥ ሲውጥ ከነገር እስከ እንጀራ እያነቀው አለሳዝን ማለት ጀምሮላችኋል። አለመተዛዘን ለካ እንዲህ ቅርብ ነው እንበል ይሆን?

‹‹በዚህ ኑሮ እንጀራ እያነቀን ሲባክን፣ ነገር እያነቀን ስንባክን ጉድ አይደል? ብክነትና ብክለት ምነው መንገዱን ሞላው?›› ሲል እንሰማለን ከኋላ ጥጉን ይዞ የተቀመጠ ጎልማሳ። ‹‹መባከን የመንገድ አንዱ ምልክት ነው ሲባል ስትሰሙ በመልካም አስተዳደር ዕጦት ደግሞ የብዙ ሰው አቅምና ዕድሜ ሲባክን አይታያችሁም?›› ትላለች ከጎኔ የተቀመጠች ባለ ጉዳይ ወይዘሮ። ‹‹ጥልቅ ተሃድሶ ላይ ነን መስሚያ የለንም፤›› ይላል ወያላው እያሾፈ። ‹‹አንተን ማን ጠየቀህ?›› ትላለች ወይዘሮዋ። ወዲያው ደግሞ መንገዱ ዳር ካለው ቋሚ ግንብ ሥር ማንም አያየኝም ባይ ሰካራም ሽንቱን በሰመመን ይሸናል። ‹‹እግዚኦ!›› ይላል በኃፍረት ተሸማቆ መንገደኛው። ሰካራሙን ላለማየት የታክሲዋ ጣራና መሬት ላይ ያፈጣል። ‹‹እኔ እኮ የሚገርመኝ ክልክል ነው ሲባልም ይቻላል፣ እሺ ሲባል ተቃራኒ መሆን የምንወደው ነገር ነው። ማጨስ ክልክል ነው፣ ማለፍ ክልክል ነው፣ ወዘተ ሲባል ቡራ ከረዩ። እልህ ያንቀናል። መለወጥ ይቻላል፣ ድህነትን ማሸነፍ ይቻላል ሲባል ቁዘማና መታከት። ምንድን የሚሻለን? አቶ ትራምፕ በዚህ ከቀጠሉ ደግሞ ይኼ የተከለከለ ነገር የሚወድ ወገኔ ጉዱን ማየት ነው፤›› ሲል፣ ‹‹ፉከራና ቀረርቶ እንጂ እሺ ባይነትና ሥራ ስላለመደብን አይመስልህም?›› አለው ጎልማሳው። ‘ስንቱን አሳለፍኩት ስንቱን አየሁት’ ይላል የትዝታው ንጉሥ ከወደ ስፒከሩ!

አንድ አዛውንት ከሾፌሩ ጎን ተቀምጠው እስከ ኋለኛው መቀመጫ ድረስ በሚሰማ ሳቃቸውና ድምፃቸው ጋቢና ከተቀመጡት ተሳፈሪዎች ጋር ጨዋታ ጀምረዋል። ‹‹አቤት ፀሐይ አቅለጠለጠችን። ስማ እ? እኔ ድሮ የቦቴ ሾፌር ነበርኩ። በረሃን አውቀዋለሁ እል ነበር። ግን ውሸት ሆኖ አገኘሁት። ይኼ ዘመንማ ለእንደኛ ዓይነቶቹ ሽማግሌዎች ስንቱን መሰላችሁ ውሸት ያደረገብን? እ? ሃሃሃ…›› ይስቃሉ ለራሳቸው። ድንገት ደግሞ ኮስተር ብለው መሀል ላይ ያለውን ቀጫጫ ጎልማሳ አስተዋሉት። ፊታቸውን እንዴት እንዴት እንደሚያደርጉት እያየን በቀልዳቸው መገረም ከመጀመራችን፣ ‹‹አንተ እንዴት እስካሁን ሳታገባ ቀረህ?›› አሉት ልክ እንደሚያውቁት ሁሉ። አልፎ አልፎ መንገዱ ሲለቀቅ አንደኛ ማርሽ በጭንቅ ለማስገባት ካልሆነ በቀር ፊታቸውን ከሁለቱ ተሳፋሪዎች  አይመልሱትም።

‹‹አለማግባቴን እንዴት አወቁ?›› ሲላቸው፣ ‹‹ወይ ጉድ ይህቺ ይህቺ መቼ ትጠፋናለች? አንዲት ቀዘባ ብትይዝ ኖሮ እንዲህ በአጥንትህ ባልሄድክ ነበር። እውነቴን ነው። እኔን አታየኝም። ሕይወቴ በረሃ ላይ ነው ያለቀው። አሁንም እንደምታየው እ? ግን ቦርጬ ይታይሃል? ከአገሬ የፖለቲካና የኢኮኖሚ ሥርዓት ያፈራሁት ይመስልሃል? አይደለም። ከባለቤቴ ጋር የምቋደሰው ሰላምና ፍቅር ነው። ለነገሩ የዘንድሮ ልጆች በቤት ምዝገባ፣ በአባልነት ምዝገባ፣ በግብር ከፋይነት ምዝገባ፣ … ተወጥራችሁ ሸጋ ሚስት ማግኛ ምን ፋታ አላችሁ?›› ብለው አሁንም ለብቻቸው ሳቁ። ቆዩና ድምፃቸውን ቀነስ አድርገው በሹክሹክታ አንድ ወሬ አውርተው ሳቅ በሳቅ አደረጓቸው። እኛም ሳቅ አምሮን ባልሰማነው ጉዳይ ፈገግ። ወይ የስበት ሕግ!

ሁለት ወራጆች ወርደው አራት ተሳፋሪዎች በምትካቸው ተጫኑ። ሾፌሩ በመስኮቱ አሻግሮ በተቃራኒ አቅጣጫ የሚመጣ ባለታክሲ ወዳጁን በመጣበት መንገድ ትራፊክ ፖሊስ መኖር አለመኖሩን ይጠይቀዋል። ‹‹የለም!›› ብሎ ይመልሳል። ‹‹ጫን በደንብ!›› ይለዋል ሾፌሩ ወያላውን። እኛ ዝም። ‹‹ለማን አቤት ይባላል? ቢባልስ እስካሁን ያልነው አይበቃም ነበር?›› ይላል ጎልማሳው። ጠይሟ ቆንጆ ወጣት በበኩሏ፣ ‹‹አስተዳደሪዎቻችን እንኳን ተነግሯቸው ላያቸው ላይ አስተዳደር ቢገነባባቸውም አይነቁ፤›› ትላለች። የሚስቅ ይስቃል። ሌላው፣ ‹‹ኧረ አሁንም በኮማንድ ፖስት ሥር ነን። ተረሳሽ እህት?›› ይላታል ሌላው። ‹‹ተስፋ መቁረጥ የለም!›› ብሎ አንድ ድምፅ ሲጮህ ሁላችንም ዞረን አየነው። ሙሉ ልብስ ነው የለበሰው። በእጁ የ’ላፕቶፕ’ ቦርሳ ይዟል። ‹‹እኔን ከመረጣችሁኝ ችግራችሁን ሁሉ ገደል ነው የምሰደው፤›› ብሎ ቅስቀሳውን ጀመረ። ‹‹እሺ ትራምፕ…›› አላጋጩ ቡድን አሥር ጊዜ ትራምፕን እያወሳ ነገር ያቦካል።

ሰውዬው ወዲያው ለመጪው ምርጫ ዕጩ የግል ተወዳዳሪ ለመሆን ማሰቡን ነገረን። ‹‹ለመሆኑ . . .›› አለው አንድ ተሳፋሪ አጠገቡ ቁጭ ብሎ ኖሮ። ‹‹ . . . እንዴት ብለህ ነው የታክሲ ሠልፍ ብሎም ዕጦት እስከነአካቴው ልታስረሳን የምትችለው? መቼም እንደ ትራምፕ ሠልፈኛው እንዳይታይ ግንብ እገነባለሁ እንዳትለን…›› ሲለው ሙሉ ፈገግታ ፊቱን ወርሶት፣ ‹‹ይኼማ ቀላል ነው። አያችሁ ብዙዎቻችን ከእንቅስቃሴ ጋር ተቆራርጠናል። ጠንካራና ጤናማ ዜጋ ለአንድ አገር ህልውና ወሳኝ ነው። ጠንካራና ጤነኛ ኅብረተሰብ የአገሩን ዳር ድንበር  ከማስከበር አልፎ በጥሩ ሁኔታ ሳይደክመው እየሠራ ጥሩ ግብር ከፋይ ይሆናል። ስለዚህ የታክሲ ችግርን መቅረፍ የሚቻለው በእግር ለመሄድ ስንወስን ነው። ጤናችሁንና ገንዘባችሁን ገና በብዙ ጉዳዮች ዙሪያ ስለማተርፍላችሁ ግድ የለም እኔን ምረጡ! አመሰግናለሁ…›› ሲል ታክሲዋ ደም በለበሱ ዓይኖች ንዴት በሚያቁነጠንጣቸው ተሳፋሪዎች ተሞላች። ‹‹አይ ምርጫና አልጫ!›› የሚሉት አዛውንቱ ነበሩ።  

ወደ መዳረሻችን ተጠግተናል። በኅብረቱ መሪዎች መደበኛ ስብሰባ ሰበብ ቦሌን አመድ ወርሷታል። ይኼን ዓይቶ አንዱ፣ ‹‹ምንድነው እንዲህ ጭርታው? ትራምፕ ቦሌን ወደ አሜሪካ ግዛትነት ጠቀለሏት እንዴ?›› አለ። ‹‹ውይ! እንዲያው የዚህን ሰውዬ ስም የት አገር ይሆን የማልሰማው። ምናለበት ብትተውት። ከሰውዬው እብደት እኮ የእናንተ ማዳነቅ ባሰን?›› ትላለች ወይዘሮዋ። ‹‹ኧረ እባክሽ ሴትዮ ቀስ በይ። ደግሞ ኢትዮጵያውያን እብድ አሉኝ ብሎ እኛንም ድርሽ እንዳትሉብኝ ቢለንስ? አንድ ያለን ተስፋ ተሟጠጠ ማለት እኮ ነው። መቼም ሁላችንም እንደምንስማማው፣ ተስማምተንም እንደ ተረትነው ከአሜሪካና ከሞት መቅረት አንፈልግም? አይደለም እንዴ?›› ይላል ከኋላ ጥግ የተቀመጠው።

‹‹ከሞትማ ወደድንም ጠላንም አንቀርም። ከአሜሪካ ግን እንጃ። ጊዜ የማያሳየን የለም። ብለን ብለን በሃያ አንደኛው ክፍለ ዘመን ይኼን ሰማን። እግዚኦ…›› ይላሉ አዛውንቱ። ‹‹አይዞን አባባ። አሜሪካን ሳያዩማ አይሞቱም፤›› ቢላቸው ወያላው፣ ‹‹ወይድ! ሟርተኛ። ሞቴን እርግጠኛ ሆነህ ለቪዛው የምታፅናናኝ የት አውቀኸኝ ነው?›› ብለው ተቆጡ። ‹‹ወይ ስምንተኛው ሺሕ። ልጅ አዋቂው እንዲህ ቱግ ቱግ እያለ ዕውን ከዚህ የተረፈ የሰላም ዘመን ይቀረን ይሆን?›› ወይዘሮዋን ሐዘን ዋጣቸው። ይኼኔ ያ የምርጫ ተወዳዳሪ ነኝ ባይ፣ ‹‹እንዲያው በዚህ ሰዓት እንኳ አንድ ሰው ለአፍ አመል ‘እኛም አገር አለን’ አይልም? ምናለበት ይኼን ሁሉ መአት እያየንና እየሰማን እንኳ ለአገር ዕድገትና ልማት ብንቆረቆር?›› ብሎ ከተናገረ በኋላ የተነፈሰ ሰው አልነበረም። ራሱን አክብሮ አገሩን የሚያስከብር ትውልድ ታክሲያችን ውስጥ እስኪሳፈር ድረስ፣ ‘አልቀረብህም’ ዓይነቱ ሽሙጥ መቋጫ ያለው አይመስልም። ኧረ እኛም አገር አለን እንበል እንጂ! መልካም ጉዞ!