የተቃርኖ ጉዞ መጨረሻው የት ነው?

እነሆ መንገድ። ከጀሞ ወደ ሜክሲኮ አደባባይ ልንጓዝ ነው። ይኼኛው መንገድ ከትናንትናው በአባት አይገናኝ እንጂ በእናት አንድ ነው። ድልድያቸው ሕይወት ትባላለች። እያንዳንዳችን በኑሮ ውጣ ውረድ ትርፍና ኪሳራ ሆነን ስንጨመቅ የምንንጠባጠብበት ነው። የምንወራረድበት ነው። ‘እዚህ ነበሩ’ የምንባልበት። በዚህ ታይተዋል ተብለን የምንታወስበት። እሸቱን የህልውናችንን ፍሬ በዓይን የማናያቸው አማልክቶች በሥልት የሚፈለፍሉበት ነው ጎዳናው። ‘ተፈልፍለህ ስታበቃ እንደ ቆሮቆንዳ ትወረወራለህ’ ነው የአረማመዱ አጨራረስ ቄንጥ። ‘እቱ! ተፈልፍለሽ ነገር አለምሽ፣ ሲያከትም ሞት እያወቅነው ወደማናውቀው ዘለዓለም የሚባል ጊዜ በእግሩ እያንከባለለ የሚነዳሽ ነሽ’ ይሏል ተረኩ። ይኼን ሳናስበው ወይ አውቀን አስበነው ብቅ እያለ አዕምሮአችን ውስጥ የሚመላለስ ሚስጥራዊ አፈጣጠር ሰምቶ እንዳልሰማ፣ አስበነው ግን ቦታ እንዳልሰጠነው ሁሉ ማውጠንጠን ይከብደንና ቆም ስንል ታክሲያችን መጥታ ቦታ የመያዝ ሽሚያ ይተካል። የመኖር ጉጉት ጡት እንደሚጠባ እንቦሳ እያባበለ በኑሮ ትግል አዙሪት ውስጥ ይከተናል።

ዝንጥ ያሉ፣ የደስ ደስ ያላቸው አዛውንት የጋቢናውን በር ይከፍታሉ። ‹‹እስኪ ና ወዲህ! ዓይንህን ልየው? እናቴ ዘንድሮ የአውሮፕላንና የታክሲን መሪ የሚጭብጥ አላምንም። መንበሩን የጨበጡትን ረስተህ ማለቴ ነው! እነ ትራምፕን ማለቴ ነው ደግሞ ሌላ ነገር እንዳታመጣብኝ…›› እያሉ በቀልድ ይቆጣሉ። የምር መስሎት ሾፌሩ ዓይኑን ሊያስመረምር ካንገቱ ይመዘዛል። ‹‹ወይድ! የዓይን ሐኪም አደረገኝ እንዴ ለአንድዜው?›› ፌስታል ይዛ የምትከተላቸው ኮረዳ ትስቃለች። ‹‹እኔ መቼ ይኼን ብሌንህን አልኩህ? ሰው ዓይኑ ያለው ልቡ ላይ ነው። የሳይንስ ልጅ ከሆንክ ደግሞ አዕምሮ በለው። ያው ነው ግን። የስም ለውጥ ነው። ከስም ለውጥ፣ ከአውቆ አበድ፣ ከአታላይ ቀስቃሽና ተመራጭ አገራችንን ይጠብቃት! ስምንተኛው ሺሕ መቼስ ከዲሲ አዲስ አበባ የማያሳየን የማያሰማን የለም፤›› እጆቻቸውን ወደ ሰማይ ዘረጉ። በቆሙበት አቡነ ዘሰማያት ደገሙ። ‹‹የዚህን ሾፌር ልብ አንተ ምራ። የውስጡን ቁጭት በእኛ እንዳይወጣ። እንደ ትራምፕ ሠፈር መርጦ አልጭንም እንዳይል መጫኛውን አላላለት። በቀረው ደግሞ ዛሬ ከሞት ጋር ቀጠሮ ቢኖረው ሐበሻ ነውና አስረፍደው። ሰው መቼም ሙት ተብሎ ተቀጥሮ ሞት አይቀርለትም። መዘግየት ነው ጥበብ፡፡ ማምለጥ አይቻል…›› ብለው ሲያባሩ ተሳፈሩ። አፍታ ሳይቆይ ታክሲያችንም ሞላች። የጀመረውን እንደሚጨርስ ስንቱ ይሆን እርግጠኛ?

‹‹አያ ሞኛ ሞኝ ሰው ጥበብ የጎደለው፣ እህል ያከማቻል ስንቅ እየመሰለው፤›› ይላል በገና ደርዳሪው። ወያላው፣ ‹‹ወይ ስምንተኛው ሺሕ! ሁዳዴ ሳይመጣ በገና? ምናለበት ማስመሰሉን ትተህ ዘፈን ብትከፍትልን…›› እያለ ሾፌሩን ይለክፈዋል። ሾፌራችን፣ ‹‹ግድ የለም ፆም ይምጣና እኔና አንተ እንገናኛለን፤›› ሲል ይዝታል። ‹‹ጉድ ነው የዘንድሮ ሰው የሰፈረበት ጋኔን እንኳን በሁለት ወር በዓመት ፆምና ፀሎትም የሚለቀው አይመስልም። እንዲያው ብቻ ለይምሰል ካጨበጨቡት ሲያጨበጭብ፣ ከሰከሩት ሲሳከር፣ ከካዱት ሲወዳጅ፣ ካመኑት ሲስማማ መኖር ሲችልበት፤›› ትላለች ከሾፌሩ ጀርባ የተቀመጠች ጥርሰ ፍንጭት። ደግሞ መልሳ አጠገቧ ወዳለሁት ዘወር ብላ፣ ‹‹ምን ዝም ትላለህ? እምቢም አንድ ነው። እሺም አንድ ነው። ዝም ምንድነው?›› ስትለኝ ደንግጬ አያታለሁ። ጥያቄው አዕምሮዬ ውስጥ እየተጉላላ ጆሮዬ ላይ ቃሏ ይደውላል። ‘ዝምታው ምንድነው?’

መንገዳችን ገና አልተጋመሰም። ሾፌራችን በበገና ቅኝት ተመስጦ በቅኔ ማሳ እየዳከረ ከራሱ ጋር  ጥሞና ይዟል። ‹‹አንተ ሰውዬ በየት አገር ነው ሰው በገና እየደረደረ ትዝታ እየተጫወተ ወደፊት ሲጓዝ ያየኸው? በምሽትስ ግድ የለም በቀን እንዳታስገኘን እባክህ፤›› አዛውንቱ ከምናቡ ዓለም ገሃድ ወደሆነው ጎዳና ሊመልሱት ያባብሉታል። ትንሽ ቆየት ይሉና ደግሞ፣ ‹‹ወይ አዲስ አበባ! ታጭታ ሳትዳር ጥሎሿ ቆሻሻና ግርግር ብቻ ሆነ። ምን ይሆን ሳንካዋ? ምን ይሆን ሕመሟ? ይኼ ቀለበት መንገድ እኮ ከጥቅሙ ጥፋቱ በዛ! ሳንተነፍስ ልንሞት ይሆን ግን?›› አሉ። መሀለኛው የፍጥነት መንገድ ላይ አንድ ‘ሲኖትራክ’ እና ‘አይሱዙ’ ተጋጭተው ቆመዋል። የደቀቀ መስታውት በሃሴት እንደጎዘጎዙት ጠጅ ሳር ሿ ብሏል።

‹‹ምንድነው የሚሉት ሰውዬው? መንገድ ስጋጃ ነው? አልረባም ተብሎ ይጠቀላል እንዴ? አሁን ገና በኢሕአዴግ ብቸኛ ታሪክ መጡ፤›› ስትለኝ አጠገቤ ያለችው፣ ‹‹አይ ሰው! ይኼኔ ባለፈው ወጣ ከተባለው የቤት ዕጣ ባለ ዕድል ሆና ቢሆን ኖሮ ምስክርነቷን አንችለውም ነበር። አንዲያው ግን የሃይማኖታችን፣ የፖለቲካችን፣ የልማዳችን ድምዳሜ ሁሉ ከጥቅማችን ውጪ ከሆነ ‘ኤክስ’ ነው ማለት ነው?›› ወይዘሮዋ መጨረሻ ወንበር ወደተሰየሙት ዞራ በለሆሳስ ጠየቀች። ‹‹ቢሆን ነዋ! ባይሆንማ ዛሬ በአንብሮና ተቃርኖ መሀል ሦስተኛውን የመፍትሔ አስተፃምሮ መንገድ በመፈለግ መጠመድ በተገባን ነበር። አለመታደል ከፅንፍ ፅንፍ ሆነን በደቦ ፉከራ፣ በጥቅም ተሳስረን በዘር በሃይማኖት በጎሳ እየተሻኮትን ‘ኤክስና ራይት’ ለመለጣጠፍ እሽቅድምድም ጀምረናል፤›› አለች ሞንሟኒት። መጨረሻ ወንበር የተደላደለ ጨብራራ፣ ‹‹እውነት ነው። በተለይ ይኼ ተቧድኖ መተራረም መተራረብ ‘ፌስቡክ’ን ወደመልመጃ ደብተርነት ሊቀይረው ምንም  አልቀረው፤›› ብሎ ተናገረ። ‹‹ፌስቡክ ተከፈተ እንዴ?›› ሲለው አጠገቡ የተቀመጠው፣ ‹‹መቼ ተዘግቶ ያውቃል ወንድሜ? ፌስቡክ አፍ መሰለህ እንዴ? ሶፍትዌር እኮ ነው፤›› ብሎ በምፀቱ አሽኮርምሞ አስፈገገን። አወይ ሰውና አፉ!

ደንባራው ወያላችን ሒሳብ መሰብሰብ ጀምሯል። መጨረሻ ወንበር ጨዋታው ደርቷል። የፈትል ቀሚስ የለበሱት ወይዘሮ ስለቀሚሳቸው ታሪክ ይተርካሉ። ‹‹የዛሬን አያድርገውና ልጄ አሜሪካ አገር ሊሄድ ሲል ያሠራሁት ነው። አያምርም?›› ይጠይቃሉ። አጠገባቸው የተቀመጠችዋ ወጣት ትመልሳለች፣ ‹‹በጣም!››፣ ‹‹አዎ እንዲህ ነው። ሰው በአንድም በሌላም ድንበር ይሻገራል። እሱ አይደለም ጥበቡ። ጥበቡ አሸኛኘቱ ነው። ዛሬ የዶሮ አንገት የሚቀላልኝ ሰው አጥቼ በቴሌቭዥን መስኮት የሰው አንገት ሲቀላ እያየሁ ካች አምና ፋሲካን አከበርኩ። አሁን ደግሞ ሁዳዴ ሳይገባ ይኼ ነገረኛ ሰውዬ (ትራምፕን ማለታቸው ነው) ሕዝበ አዳምን በፍየልና በበግ ከፍሎ አንተ ውጣ አንተ ግባ የሚል ነገር አመጣ አሉ። ያኔ ያን ጭካኔ አይቼ እግዚኦ አልኩ። አምላክ ይኼን ከምታሳየኝ ለምን አትገድለኝም አልኩ። ይኼው የባሰ ሊያሳየኝ ሰው በቁም የሚገል ሰውዬ ሲመጣ ሳያስለኝ ሳይቆርጠኝ ሳይፈልጠኝ በጤና አውሎ ያሳድረኛል። ዘንድሮስ እንጃ፡፡ ዕድሜ እየገፋም ይኼን ያህል ሽብር ሲታዘቡ መኖር አለ አየሽ። ለነገሩ ሕዝብ በሕዝብ ላይ መንግሥት በመንግሥት የሚለው ቃሉ ይፈጸም ዘንድ ግድ ነው። ታዲያ የእኛስ ይሁን እንዲያው ዓለም ሳያልፍላት ነው በቃ የምታልፈው?›› ይጠይቃሉ ወይዘሮዋ አፅንኦት ሰጥተው።

‹‹እንግዲህ ምን ይደረግ መንገዶች ሁሉ ወደ ሽብር ይወስዳሉ ሆነ፤›› ጥጉን የያዘው ወጣት ጣልቃ ይገባል። ድንገት ደግሞ ጎልማሳው ከጣራ በላይ ደጋግሞ ያስነጥሳል። ‹‹ይማርህ!›› ተሳፋሪው ያጉረመርማል። ጎልማሳው ይመልሳል፣ ‹‹በነፍስ የሚምረን መቼ አጣን። በቁም የሚቀብረንን የሚያስጥለን እንጂ ያጣን፤›› ይመልሳል። አያንዳንዱ ፈገግ ይላል። ‹‹ታዲያ ባስነጠስን ቁጥር ግብር ይቀነስልን ልንል ነው? እሱ ነበር የቀረን። እንዴት ነው ነገሩ ዘመኑ እኮ የልማት ነው፤›› የምትለኝ ደግሞ አጠገቤ የተቀመጠችው ተሳፋሪ ነች። ሰው ከትራምፕ ራስ እስከ እግሩ ጥፍር የልቡን ይለዋል። ወይ ግሎባላይዜሽን!

ወደ መዳረሻችን ተቃርበናል። ድምፁን አጥፍቶ የቆየው ወያላ ከሾፌሩ ጋር በኮድ ማውራት ጀምሯል። ጥቂት እንደተጓዝን፣ ‹‹እውነት ይመስልሃል? ቆይ እሺ ወደኛ የሚመጡ ይመስልሃል?›› አለው። የግል ጉዳይ መስሎን ጣልቃ አልገባንም። ‹‹ቢመጡስ? ምን እንዳያደርጉ? አገሬ እንደሆነ እንኳን ለእነሱ ለፋሺስትም አልተንበረከከችም፤›› ሲል ሾፌሩ እንደሚያገባን ገባን። ‹‹ማን ናቸው እነሱ?›› ይላል አንዱ በርግጎ። ‹‹ምንድነው? ማንን ነው?›› ብትል ደግሞ ወይዘሮዋ ጎልማሳው ሲጫወትባት፣ ‹‹ተወረናል ነው የሚሉት። በማን እንደሆነ እንጃ…›› ብሎ የምር ያስመስለዋል። የአንዳንዱ ሰው ቀልድና የአንዳንዱ አሽከርካሪ አነዳድ በየመንገዱ በድንጋጤና በሞት እንደጨረሰን ‘ኤችአይቪ’ እንኳ አልተሳካለትም። ይኼን ጊዜ ነበር አዛውንቱ ነገሩ አልጥማቸው ብሎ፣ ‹‹ስለማን ነው የምታወራው?›› ብለው ወያላውን ጨርቁን የጎተቱት። ወያላው ሁላችንንም እየቃኘ፣ ‹‹ስለትራምፕ ነዋ። ሰውዬው ገና ዓለምን ጉድ የሚያሰኝ የማነካካት ሥራ ሳይሠሩ እንዲሁ በዋዛ የሚሸኙ አይመስሉም። በነገራችን ላይ ትራምፕ የዩፎ ዘር አለባቸው እየተባለ ነው ካላመናችሁኝ…›› ብሎ ሞባዩሉን መጎርጎር ጀመረ።

ይኼኔ ጥጋችንን ይዘናል። አዛውንቱ በግለሰብ ካሜራ የተቀረፀ ነው የተባለውን እውነተኝነቱ የማያጠራጥር የአልታወቁ በራሪ አካላትን በጥራት የሚያሳይ ‘ቪዲዮ’ በጥሞና ዓይተው እንዳበቁ እየሳቁ፣ ‹‹እኔ እኮ በጣም የሚገርመኝ ስለእነዚህ ያልተወቁ በራሪ አካላት ለመስማት ጆሯችንና ልባችን የሚቆመውን ያህል፣ አጠገባችን ስለረሳናቸውና ዕውቅና ስለነፈግናቸው የሰው ልጆች ቅንጣት የማይሰማን ለምንድነው? ደግሞ ዛሬ እኚህ መከረኛ ሰውዬ የወሬ ርዕስ ሆኑ ተብሎ ሌላ ትንግርት ተፈጠረ። በእኛው ስግብግብነት፣ ምቀኝነት፣ ሐሜት፣ አሻጥር፣ ተንኮል፣ ሙስና… ስንቱ ከሰውነት ጠለል በታች ወርዶ ዓይተን እንዳላየን እያለፍን እንዲህ ያለውን ምናቸውም የማይገባ የፈጠራ ልቦለዶች ለማየት ‘ኔትወርክ’ ስናጣብብ አናፍርም? ተው ተው እናንተ ልጆች ቴክኖሎጂን ተገን አድርጋችሁ ሰውን ያለስሙ ስም፣ ያለ ግብሩ ግብር መስጠት ተው ተው...›› ሲሉ ታክሲዋ ቆመች። ወያላው ‹‹መጨረሻ!›› አለ፡፡ ‹‹ባትልም ነው!›› ብለው አዛውንቱ በንዴት ቀድመው ወረዱ፡፡ አዛውንቱ በንዴት ሲፈተለኩ ወይዘሮዋ ጀነን እያሉ፣ ‹‹ምድረ ጥጋበኛ የሚያበርድለትን ይዘዝለት እንጂ ዘንድሮ አልኖርናትም…›› እያሉ በትራምፕ ላይ ሲብሰከሰኩ፣ አጠገቤ ተቀምጣ የነበረች ነገረኛ ደግሞ፣ ‹‹የራሷ እያረረ የሰው ታማስላለች ነው የተባለው….›› ስትል ትሰማለች፡፡ ‘የተቃርኖ ጉዝ ማለቂያ የለውም’ ያለው ማን ነበር? መልካም ጉዞ!