Monday, August 8, 2022
ሌሎች ዓምዶች
    - Advertisement -
    - Advertisement -

    የተመረጡ ፅሑፎች

    ማን ይጠየቅልን?

    ከመገናኛ በቀበና በኩል ወደ አራት ኪሎ ልንጓዝ ነው። የዘንድሮ አኗኗራችን ካልተራመድንበት ጠልፎ እንደሚጥለን ጥርጥር የለውም። ሆዱን ባር ባር የሚለው፣ አንደኛውን የተከፋው፣ ደስታ ሰቅዞ የያዘው፣ ተፈጥሮ ላይ አመፃ የሚቃጣው፣ በአጠቃላይ ሁሉም ጥድፊያ ውስጥ ሆኖ ከገዛ ሐሳቡ ጭምር እየተቃረነ ይጓዛል። ለዚህ ነው በየመንገዱ ብቻችንን እያወራን የምንታየው። ‹‹አይ መፈጠር፣ አይ መኖር እቴ…›› ትላለች አንድ ግራ የገባት። በመሆንና ባለመሆን ውስጥ ሆኖ ሁሉም ውጤቱን ሊሰበስብ፣ የዘራውን ሊያጭድ፣ አንዳንዴም የተሠፈረለትን ሊቀበል በፍርኃት ጎዳና ላይ ይቅበዘበዛል። ነገር ግን ተፈጥሮ የመምረጥን ነፃ ፈቃድ ባትቸረን ኖሮ በዚህ ከባድ ዘመን ውስጥ ምን ይውጠን ነበር? አየር ላይ የተንጠለጠሉ ተስፋዎች በይሆን፣ አይሆን የጥያቄ ማዕበል እየተናጡ ነገን እንድናይ ይገፉናል። ዘንድሮ የሚደግፍና ከኋላ የሚገፋ ባይመናመን ኖሮ እኮ ብዙ እንጓዝ ነበር። ድንበር ተሻጋሪ ሀኬት፣ ስግብግብነትና ምቀኝነት በቁም አስሮን የሌላውንም የራሳችንንም በረከት ይቀማናል። በግሳፄና በምክር የማይከስሙ ባህሪዎቻችን እየበዙ ብዙ ያስተዛዝቡናል። ትዝብትና ጎዳና መቼ ተለያይተው ያውቁና!

    በየአካባቢው እንደ ጉዳዩ ዓይነት የሚብከነከው ብዙ ነው። ከዚያ መሀል ነው ረዥም ርቀት ተጓዡ አንገቱን ታክሲ ውስጥ የሚያስገባው። ወያላው በጓደኞቹ ተከቦ ያሻውን ወሬ እያነሳና እየጣለ ይጣራል። ምናለበት እንዲህ የሚጠበቅባቸውን ማድረግ የማይረሱ ቢበዙልን? ‹‹አገሬ ምን አደረገችልኝ ሳይሆን እኔ ምን አደረግኩላት ብለህ ጠይቅ›› የሚል ጥቅስ ከፊት ለፊታችን ተለጥፎ ያዩ ሁለት ተሳፋሪዎች ጨዋታ ጀመሩ። ‹‹አሁን አንተ ለዚህች አገር ምን አደረግክላት?›› ይለዋል አንደኛው። ያኛው ይመልሳል፣ ‹‹ቀድሞ ነገር አንድ ነገር ለማድረግስ ቢሆን ዝም ተብሎ መሰለህ? እኔ እኮ ምናለበት እንዲህ ያለውን ጥቅስ ስንረዳ እንደ ወረደ ባይሆን እላለሁ፡፡ ፈቃድ ሲኖርህ እኮ ነው አንድ ነገር የምታደርገው…›› ብሎ ይመልስለታል። ‹‹እንዴ፣ ለአገር በጎ ነገር ለማድረግ ደግሞ ፈቃድ ካልተሰጠ አይሆንም ተባለ?›› ብሎ አንድ በተባራሪ ወሬውን የሰማ ይጠይቃል። ‹‹አዎ›› አለ ስለፈቃድ ያወሳው ተሳፋሪ በስላቅ። ‹‹ሰው ባለመደማመጥ ቁም ነገሩን ከአሰስ ገሰሱ መለየት ትቷል ጃል…›› ይላል። አንዱ ከፊት፡፡ ‹‹እንዴ፣ በፈቃድ ወረፋ ተይዘን ለመኖር ፈቃድ እንዳያስፈልገን እንጂ ሌላውስ ሌላ ነው…›› ሲል ለጨዋታ የተነሳ መሆኑ ተነገረው። ‹‹እና ለአገር አስተዋጽኦ ለማበርከት ምን ቢያስመርርህ ነው እንዲያ የምትለው?›› ብሎ ወደ ሁለቱ የወሬው ጀማሪዎች አፈጠጠ። የዘንድሮን ዓይን በመፍጠጥና በማልቀስ የሚስተካከለው ያለ አይመስልም!

    ‹‹ወንድሜ እዚህ አገር ስንዝር ለመራመድ ግንብ ማፍረስ እንደሚጠበቅብህ አልነግርህም። ላያችን ላይ የሚሾሙብን እኛን ማገልገል ሳይሆን ዓላማቸው የሚመስለው እኛ እንድናገለግላቸው ነው። ማን ወዶ ይሰንፋል? ማን መማር ይጠላል? ማን ማትረፍን ይንቃል? ግን ሁሉንም እንዳይሆን የሚያደርገው ባለጊዜ ነው። በዚህ መሀል እኔ ለአገሬ ምን አደረግኩላት ብዬ ላስብ? ወይስ እንዴት ብዬ በልቼ ልደር?›› ሲል ብዙም ሊከራከረው የፈለገ አልነበረም። በልቶ ለማደር ማሰብም እንደ አስተዋጽኦ ይቆጠር ይሆን? ምን ይታወቃል በዚህ የኑሮ ውድነት ሳይዞርብን አይቀርም፡፡ የአገር ነገር ሲነሳ ሁሌም ቢሆን መመሰጥ አይጠፋም። ሁሉም በየራሱ ህሊና ጅረት ይሆናል። ግራ ቀኝ እያየ አንዳንዴም ፊት ለፊት፣ ብቻ በዝምታ ያስባል። ኑሮ አንዳንዴ እንደሚታክተን አዕምሮን ማሰብ ቢታክተው ከተማችን የዕብዶች መናኸሪያ መሆኗ ባላጠያየቀ ነበር። ‹‹አይ አንቺ አገር መቼ ይሆን በልቶ ማደር ልጆችሽን በሐሳብ አዙሪት እየናጠ መድፋቱን የሚተዋቸው?›› እያሉ አንድ አዛውንት ተሳፋሪ ሲገቡ፣ የተነጋገርንበትን ሳይሰሙ እንዲያ ማለታቸው እያስገረመን ተመለከትናቸው። ለካ ከመንገዱ ዳር ምንም እህል ባለመቅመሱ ምክንያት በቁመቱ ልክ የተጋደመ ስኳር በሽተኛ ዓይተው ኖሯል። በሽተኛውን ቀና አድርገው የሚጠጣ ነገር ለመጋት የሚሞክሩ መንገደኞች ይረባረባሉ። ‹‹ምናለበት ከውድቀት በፊት ብንረባረብ?›› ቢል አንድ ተሳፋሪ፣ ‹‹እውነት ነው፣ ይኼኔ አንድ ጉርሻ ማግኘት ባይችል ነው…›› ብሎ አጠገቡ ያለው መለሰ። አመላችን ሆኖ ካለቀ መድረስ ይቀናናል። ‹‹አቅርቡኝ ጠይቁኝ ብዬ ስለፈልፍ ሰሚ ስላጣሁኝ፣ በድኔን አትንኩት ስሞት አትቅበሩኝ›› ያለው ማን ነበር? ገጣሚ መሰለን!

    ታክሲዋ ስትሞላ ፈጠን የሚለው ልጅ እግር ወያላ ሲሮጥ መጣ። በሩን እየዘጋ ሾፌሩን ‹‹ንዳው…›› አለው። ሾፌሩ ይኼኔ የሆነ የዘነጋው ነገር ትዝ ብሎት፣ ‹‹እንዴ አንተ ልጅ መንጃ ፈቃድህን እንዴት እያደረግክ ነው?›› ብሎ ጠየቀው። ሁላችንም የሚመልሰውን ልንሰማ ጆሯችንን አሰገግን። ‹‹ታውቃለህ? 20 ሺሕ ያህል ተፈታኝ አለ ብለው ከሦስት ወራት በኋላ ቀጠሩኝ። እኔማ አንዳንዴ መስመሩ ሲጨናነቅ የዚህ ሁሉ ሰው መንፈስ ጭምር እንጂ፣ የምናየው መኪና ሁሉ አልተላለፍ ብሎ አይመስለኝም…›› አለው። ‹‹ዘንድሮ እኮ መኪና ማለት ጫማ በለው፣ ቅንጦትነቱ ድሮ ቀረ። እናንተን ተማምነን ታዲያ ልንኖር ነው?›› ሲል አንድ ተሳፋሪ ተንኮለኛው ወያላ፣ ‹‹ከጫማም የቻይና ጫማ የሚባል አለ። መኪና ሁሉ መኪና አይደለም…›› ሲለው፣ ‹‹ወይ ጉድ፣ እያቃጠለንም ተራምደናል እንኳን መንዳት…›› አለው፡፡ ታክሲያችን መንቀሳቀስ ጀምራለች። በዚህ መሀል ያ መከረኛ የኮንዶሚኒየም ቤት ጉዳይ ተነሳ። ‹‹ምነው፣ ምነው ደህና ረስተነው የነበረውን ነገር ባታስታውሰን?›› አለች አንዲት ሴት። ‹‹እንዴት?›› ነገሩን ያነሳ ጎልማሳ፣ ‹‹የቤት ጉዳይን ነዋ፣ ባለፈው ሰሞን አከራዬ ልቀቂ ብሎኝ ትናንት ባለሁለት ክፍል ኮንዶሚኒየም ቤት አገኘሁ። አሁን ሄጄ ዋጋ ብነጋገር 17 ሺሕ ብር አይሉኝ መሰላችሁ? ኧረ የጉድ ዘመን…›› ብላ ዕንባ ተናነቃት። ከጎዳና እስከ መኝታ ቤታችን ድረስ ቅሬታችን በዝቷል። ‹‹እና ምን ተሻለሽ?›› ቢላት አጠገቧ የተቀመጠው ወጣት፣ ‹‹ምነው አንተ ምን ተሻለን በል እንጂ? ለነገሩ የዘንድሮ ሰው በማያገባው ነው አጨብጫቢ የሚሆነው…›› ብለው አዛውንቱ ሲናገሩ ለአፍታ ዝምታ ሰፈነ፡፡ ይሻላል!

    - Advertisement -

    ‹‹ወራጅ!›› አለ አንድ መንገድ ላይ የገባ ተሳፋሪ። ታክሲዋ ልታወርደው ስትቆም፣ ‹‹ወይ ጉድ!›› ይባባላሉ ከኋላ የተቀመጡት ተሳፋሪዎች። ‹‹ሰው ምነው እንዲህ ሐሞቱ ፈሰሰ? አጭር መንገድ ለመሄድ ነው የገባው?›› ሲለው አንደኛው፣ ‹‹በቃ በዓመት አንዴ ታላቁ ሩጫን ትሮጣለህ፣ በየዕለቱ እንቅስቃሴ እንደሚያደርግ ሰው ታወራለህ…›› ቢለው ሳቅን። መቀላለዳቸው ቀጠለ። ‹‹አንተ አለህ አይደል እንዴ ኑሮ ታላቁ ሩጫ የሆነብህ…›› አለው ጮክ ብሎ። ‹‹ታዲያስ፣ ከዘንድሮ ኑሮ የበለጠ ምን ታላቅ ሩጫ ይኖራል? በልቶ ለማደር አሥር ሺሕ ማይልስ የሚማስን ሰው አሥር ኪሎ ሜትር ብርቅ አይሆንበትም…›› ብሎ በነገር ነካ አደረገው። ታዲያ ቀልድ መሆኑን ሁለቱም ለማሳወቅ ትከሻቸውን ቸብ ቸብ ይደራረጋሉ። ‹‹ይሁንና ግን መሮጥ ነበረብህ። አንጀት የሚያርስ ተቃዋሚ ፓርቲ በጠፋባት አገራችን በዓመት አንዴ በሚሰጥህ እንዲህ ያለው ዕድል ተጠቅመህ ጉሮሮህ እስኪሰነጠቅ ያሻህን በተናገርክ ነበር…›› አለው ድንገት የጨዋታውን ፍሬ ነገር ወደ ፖለቲካ እያሸጋገረ። ወይ ሽግግርና አሸጋገር? ‹‹የመናገር ነፃነት በሕገ መንግሥት በፀደቀባት አገር ለመናገር ብዬ ለምን ቀን ልጠብቅ?›› አለው ወዳጁ ትንሽ ኮስተር ብሎ። ‹‹አይ የአንተ ነገር፣ እኛ እንደሆንን አሳምረንና ሥርዓት ጠብቀን የመናገር ልምድ የለንም። እንደወረደ ያምረናል። ይኼ ደግሞ ዴሞክራሲያዊ መብታችን መሰለኝ?›› አለው። እውነት ነው! 

    ታክሲያችን ቀበናን አልፋ መንገዱን እያገባደደች ነው። ‹‹የጤና ይሆን?›› አለኝ አጠገቤ የተቀመጠው ዝምተኛ ተሳፋሪ። ‹‹ምኑ?›› ስለው፣ ‹‹በጣም ፈጥነን ነዋ የደረስነው። አሥር ደቂቃ መቼ ፈጀብን?›› ብሎ መደነቁን ቀጠለ። ታክሲዋ አንድ ሰው ጭና ወዲያው ለማውረድ ከመቆሟ በቀር ጉዟችን አልተቋረጠም ነበር። ስለኮንዶሚኒየም ኪራይ እያማረረች ስታወራ የነበረችው ሴት፣ ‹‹እኔስ የናፈቀኝ ነገር እንዲህ ያሰብነው ሥፍራ በፍጥነት መድረስ ነው። በረባ ባልረባው መጓተት ሰለቸን…›› አለች ምርር ብሏት። ‹‹ማን የማይፈልፈግ አለ ብለሽ ነው? ችግሩ እኮ መንገዱ ነው። በፍጥነት ለመሮጥ ምን አቀበት ቢሆን ሊጠረግ ይገባዋል። አገር የምትቀናው በተጠረገ ጎዳና ዜጎቿ ሳያርፉ ለመሮጥ ሲቻላቸው ነው…›› ብሎ፣ ‹‹…አለበለዚያ ሳያልፍልን ስንፋጠጥ መኖራችን ነው…›› ሲል ተናገረ። ታክሲያችን ግንፍሌን ተሻግራ ወደ ወወክማ አቅጣጫ ስታመራ አራት ኪሎ መድረሳችንን አወቅነው፡፡ አራት ኪሎ የመንግሥት መቀመጫ በመሆኗ ሁሌም ስሟ ከምንም ነገር በላይ ገዝፎ ይታወቃል፡፡ በስተግራ በኩል የፓርላማው ሕንፃ ኹነኛ ምልክት የሆነው ሰዓት ወለል ብሎ ይታያል፡፡ ‹‹ምነው የፓርላማው ወሬ ጠፋሳ?›› አሉ አዛውንቱ፡፡ አጠገባቸው የተቀመጠው ጎረምሳ፣ ‹‹የፓርላማ አባላቱ የክረምት ዕረፍት ወጥተው እንጂ ሁሌም የሚወራው ስለፓርላማው ውሎ አይደለም ወይ?›› አላቸው፡፡ አዛውንቱ ራሳቸውን እየነቀነቁ፣ ‹‹የለም፣ ወጣቱ ጥያቄዬ አልገባህም…›› አሉት፡፡ ወያላው ጣልቃ ገብቶ፣ ‹‹እስቲ በደንብ አስረድተው ይጠይቁን?›› አላቸው፡፡ አዛውንቱ ሳቅ እያሉ፣ ‹‹ጥያቄዬማ ጠቅላይ ሚኒስትሩ ከቲቪ ሲጠፉ የት ናቸው የሚባለው እዚያ ነበር ብዬ እኮ ነው? ፓርላማ ካልተጠየቀልን ማን ይጠይቅልን ታዲያ…›› ሲሉ፣ ወያላው እየሳቀ፣ ‹‹መጨረሻ!›› ሲለን እየተሳሳቅን ወደ ጉዳያችን ተበታተንን፡፡ እውነት እኮ ነው ማን ይጠየቅልን? መልካም ሰንበት!

    Latest Posts

    - Advertisement -

    ወቅታዊ ፅሑፎች

    ትኩስ ዜናዎች ለማግኘት